பெருமை .........

அன்னையே! 

அம்போருகம் போல், 

அல்லல் என்னை தீண்டமால், 

அமுது அள்ளி கொடுத்து, அரைவயிறு நீ நனைத்து, 

அல்லும் பகலும் வளர்த்தவளே!, 

. 

அருகில் இருக்கும் வரை, 

அருமை தெரியவில்லை, 

அறிந்தபின் அடக்கமுடியவில்லை அழுகையை , 

ஏக்கங்கள் எரிமலையாக சிதறுகின்றன , 

சுடரொளியாக உன்னை காண்கின்ற போது ,, 

உன் 

பாதியின் அரவணைப்பில், 

பக்குவம் அடைந்தேன், 

படைப்பின் சுழற்சியை உணர்ந்தேன் , 

இல்லாமையை மறந்தேன், 

இருப்பினும் சில நேரங்களில், 

சிரிக்கின்றேன் வலிகளை மறைத்து, 

சிரிக்கவைக்கின்றேன் வலியின் வலிமையறிந்து, 

. 

எரிமலையை 

எள்ளளவு விதையாக்கி, 

பரந்து விரிந்த மரம் வளர்த்து, 

பறந்து திரியும் பறவைகளுக்கு வீடக்குவேன், 

என்னை சுமந்த உன் பெருமைக்கா மட்டுமில்லை, 

என்னையும் சேர்த்து சுமந்தவர்க்காவும்..........